Zatrzymaj na moment guide 760

Czasem człowiek budzi się z jedną myślą: „nie chce mi się”. Nie „nie mam czasu”, nie „jest trudno”, tylko ten konkretny, zimny brak napędu. I nagle zaczynasz dopowiadać sobie historię, najczęściej bezlitosną: skoro nie mam motywacji, to pewnie jestem leniwy, rozproszony, niedyscyplinowany albo po prostu słaby. A jednak wiele razy brak motywacji nie jest dowodem na osobistą klęskę. Jest sygnałem. Może pochodzić z ciała, z układu nerwowego, z przeciążenia, z lęku, z wypale

Są rozmowy, które wyglądają zwyczajnie, a i tak w środku robi się ciasno. Niby rozmawiacie o praktycznych sprawach, a kończy się to wzajemnym podnoszeniem tonu, trzaskaniem drzwi albo tym cichym, ciężkim zawieszeniem, w którym obie strony wiedzą, że zaraz powie się coś, czego nie da się cofnąć. Spokój nie jest tu miękką ozdobą. To decyzja, sposób trzymania kierownicy, gdy auto zaczyna zjeżdżać z pasa. W relacjach trudne porozumienie rzadko bierze się z braku racji. Częśc

Lęk bywa bardzo przydatny, dopóki nie zaczyna sterować całym dniem. Czasem wygląda jak głośny alarm, czasem jak mgła, która odbiera jasność, a czasem jak podejrzliwość wobec własnych uczuć: „Nie przesadzaj”, „To bez sensu”, „Przecież nic się nie dzieje”. W gabinecie i na sesjach z ludźmi najczęściej widzę coś jeszcze. Nie tylko lęk ma swój głos. Mają go też myśli, które lęk karmią. I dokładnie tam, w świecie zdań, pojawia się przestrzeń na zmianę. Nie przez magiczne „po pro

Są rozmowy, które wyglądają zwyczajnie, a i tak w środku robi się ciasno. Niby rozmawiacie o praktycznych sprawach, a kończy się to wzajemnym podnoszeniem tonu, trzaskaniem drzwi albo tym cichym, ciężkim zawieszeniem, w którym obie strony wiedzą, że zaraz powie się coś, czego nie da się cofnąć. Spokój nie jest tu miękką ozdobą. To decyzja, sposób trzymania kierownicy, gdy auto zaczyna zjeżdżać z pasa. W relacjach trudne porozumienie rzadko bierze się z braku racji. Częśc

Cisza potrafi robić rzeczy, które trudno obiecać innymi narzędziami. Nie chodzi o to, żeby „wyłączyć się” ani odciąć od życia. Chodzi o moment, w którym przestaje działać stały szum, a zaczyna się słyszeć to, co zwykle zagłusza codzienna gonitwa: własne tempo, ciało, emocje, potrzeby. Dla wielu osób cisza działa jak łagodny lek, bo spowalnia reakcje, zanim przerodzą się w wybuch, napięcie albo wieczorne rozkręcenie myśli. Praktykowanie ciszy nie jest dla każdego w ten sa

Jest taki moment, którego nie da się dobrze opisać jednym zdaniem. Dzień wygląda normalnie, jedzenie na stole też jest, dom działa, telefon się nie urywa od wiadomości. A jednak w środku narasta uczucie, że to ja prowadzę cały świat na własnych barkach. Nie dlatego, że ktoś mi kazał. Raczej dlatego, że dawno temu nauczyłem się, iż proszenie znaczy słabość, a czekanie na pomoc to ryzyko zawodu. W praktyce kończy się to tym samym: coraz więcej dźwigam sam, a coraz mniej czuję

Są takie momenty, kiedy człowiek ma poczucie, że powinien już wiedzieć, czego chce. Plan w głowie układa się sam: lepsza praca, pewniejszy związek, wyższy standard życia, więcej spokoju. A potem przychodzi dzień zwyczajny, w którym budzisz się bez iskry, idziesz przez kolejne obowiązki i nagle czujesz, że to wszystko jest jakoś nie na miejscu. Nie dlatego, że coś jest zepsute. Raczej dlatego, że potrzeby stoją obok i domagają się zauważenia. Tylko że samowiedza łatwo zam